NIEUWS
Nieuw van DE: Senseo in een cupje
Nieuwe DE-cupjes getest
Telkens als ik naar mijn (N)espressomachine loop en in het laatje eronder een glimmend capsuletje grijp, voel ik me ’n beetje George Clooney. Okay, ‘n beetje potsierlijk, ik geef het toe, maar dat is niet mijn schuld; de reclamecampagne heeft het gedaan. En ik word gelukkig niet geplaagd door een op John Malkovich gelijkende god die er blijk van geeft niet almachtig te zijn want capsules – zo nemen we graag aan – zijn slechts op aarde leverbaar.
Nespresso was direct bij introductie revolutionair. Al in den beginne creëerde ‘hun’ apparatuur in combinatie met de slimme capsules, een verrukkelijke espresso en ik blijf daarbij. Alleen is het niet helemaal waar wat ik zeg, want ... eigenlijk kun je niet over ‘een espresso’ spreken omdat deze club (dat is ook zo goed van ze, dat ze een club opgericht hebben waar je automatisch lid van was) er vele smaken zijn waarvan ik er meestal niet meer dan vier of vijf op voorraad heb (waaronder de Voluto, de favoriet van ‘god’ Malkovich). En ik weet dat je dit niet tegen een echte barista moet zeggen want die weten dat het nóg veel beter kan. Sommigen halen hun neus op voor deze vorm van automatenkoffie. Waarom heb ik nooit zo goed begrepen en barista’s hebben het gelijk dan ook niet altijd aan hun zijde. Nespresso biedt een uitstekende espresso, en kan het beter? Ontegenzeglijk werd mij door illy cafè ooit de aller lekkerste cappuccino aangeboden tijdens de haringparty van het achterliggende jaar. En de tijdens de Horecava geproefde espresso van Palombini, die oversteeg heus mijn dagelijkse kopjes Nespresso, dat weet ik ook wel, maar Nespresso-koffie, lekkere koffie! Ik voel me thuis waar ik Nespresso drink. Het grote voordeel: je hebt de rotzooi niet die altijd komt kijken bij (semi)professionele machines. En ja, ook Nespresso heeft dezer dagen een serieus recycle programma voor de aluminium capsules.
Nu kwam Douwe Egberts eind vorig jaar met een alternatief voor de slimme capsules van Nespresso en presenteerde Espresso L'Or. Onze redactie kreeg vier smaken om te testen. Het rare (en pretentieuze) is dat de prijs van de DE-cupjes nagenoeg gelijk is aan die van Nespresso: 31 cent (2 cent goedkoper dan Nespresso). Is dat genoeg om de wereld van George Clooney te verlaten?
De proef ...
De testsituatie: mijn oude maar nog steeds blinkende Magimix Automatic, ik meen de M150, al heel lang niet meer in de handel en al twee keer gerepareerd. Ik heb dit model altijd de meest stoere gevonden daar die een beetje op een echt espressomachine lijkt omdat je de capsules in een piston plaatst die je, net als een professionele machine, een slag laat maken naar rechts. Niet zo’n apparaat met een slurfje of dat eruit ziet als een gerobotiseerde miereneter of een lekkende radiator. In de waterbak water dat een Brita-filter passeerde. Kopjes op temperatuur.
Het eerste dat opvalt, is de verpakking. De DE-cupjes zitten per tien in een doos met makkelijk deksel en elk cupje wordt ook nog eens verpakt door een stevig folie. Als je zo’n zakje openscheurt, komt er een lekkere koffiegeur vrij en dat is nieuw voor Nespresso-drinkers. De plastic cupjes lijken wel op die van Clooney, maar zijn aan boven- en onderkant geperforeerd. En dus is er meteen sprake van aromaverlies. De verpakkingsfolie lijkt aluminiumfolie te bevatten en dat kun je alleen maar - samen met het gebruikte cupje - weggooien.
Ik probeer ze tijdens deze test steeds naast een (echte) Nespresso-capsule te proeven. Eerst worden de kopjes gelabeld A en B mij blind voorgezet. En het spijt me meteen DE, maar ik kan blind ruiken aan welke kant de Nespresso staat.
De proefervaring is ook teleurstellend voor DE waarover ik kort kan zijn. De smaken Delizioso, Splendente en Decafinato zijn echt niet de moeite waard en doen me denken aan de laffe smaak van Senseo-koffie die ik per ongeluk wel eens krijg. Ook het crèmelaagje op de koffie, de ‘crema’, blijft bij Nespresso netjes en dik aanwezig, maar die van DE is na het eerste slokje aan het verdwijnen. Die ‘crema’ is onmiskenbaar een deel van de beleving bij het drinken van een espresso.
De enige smaak die mij even in verwarring bracht, was de Forza die ik naast Nespresso’s zwarte capsule dronk, de Ristretto. Qua smaak – niet qua crema – is die in orde.
Als er serieuze koffiebranders werken bij DE, dan weten ze daar dat dit niet het weerwoord is op de superieure lijn van Nespresso waarvan elke capsulevariant smaakt zoals koffie hoort te smaken. DE biedt ook geen clubgevoel en de doosjes zijn nu nog zeer beperkt te krijgen. En om nou voor 2 cent voordeel op zoek te gaan naar een winkel die Forza verkoopt ...
Conclusie: Espresso l’Or is ideaal voor liefhebbers van Senseo en daarmee heb ik hoop ik genoeg gezegd.
Pieter J. Bogaers